Σε μια πρωτοβουλία που επαναπροσδιορίζει τον ρόλο του σύγχρονου Πανεπιστημίου ως φορέα κοινωνικού διαλόγου, το νέο παράρτημα του δημόσιου Βρετανικού Πανεπιστήμιου Keele στην Ελλάδα συνέχισε τον επιτυχημένο κύκλο ανοιχτών συζητήσεων «Reflections», θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.
Η εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε με τη στρατηγική συνεργασία της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, συγκέντρωσε διακεκριμένους επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ακαδημαϊκούς, νομικούς, φιλοσόφους, θεολόγους και εξειδικευμένους δικηγόρους, φωτίζοντας τις σύνθετες ηθικές προκλήσεις και τις νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως οι συναινέσεις των δοτών, η προστασία των υπογόνιμων ατόμων και τα θέματα της παρένθετης μητρότητας.
Η Ευρωπαϊκή Προβληματική και η «Σιωπή» της Υπογονιμότητας
Το πλαίσιο του προβληματισμού έθεσε η Ισμήνη Κριάρη, Κοσμήτωρ της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Keele και Πρόεδρος της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.
Η κ. Κριάρη προχώρησε σε μια διεισδυτική σύγκριση των ευρωπαϊκών μοντέλων, συνδέοντας τη νομοθεσία με τη θρησκευτική και πολιτισμική κληρονομιά κάθε χώρας. Όπως εξήγησε, στις χώρες με προτεσταντική παράδοση, όπως η Σουηδία, η Νορβηγία και η Μεγάλη Βρετανία, κυριαρχεί μια φιλοσοφία απόλυτης διαφάνειας που επιβάλλει τον «επώνυμο δότη», ώστε το παιδί να γνωρίζει την καταγωγή του. Αντίθετα, στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες μεσογειακές χώρες, η υπογονιμότητα παραμένει ένα ιδιότυπο κοινωνικό ταμπού. Παρά την παραδοσιακή εξωστρέφεια του Έλληνα, ο οποίος συζητά ανοιχτά για κάθε άλλη ιατρική περιπέτεια ή θεραπεία, το θέμα της αναπαραγωγής καλύπτεται από μια «απόλυτη δυσκολία» παραδοχής και δήλωσης της αλήθειας στα παιδιά που γεννιούνται από δότη.
«Η επιστήμη έχει κάνει καταπληκτικά πράγματα, όμως η κοινωνία οφείλει να ωριμάσει αντιστοίχως. Στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία που εμποδίζει τους ανθρώπους να αποδεχθούν ένα πρόβλημα για το οποίο δεν ευθύνονται οι ίδιοι, την ώρα που η ιατρική προσφέρει πλέον κάθε δυνατότητα», υπογράμμισε η κ. Κριάρη, καταλήγοντας πως η μετάβαση από την ανωνυμία στη διαφάνεια απαιτεί μια συνολική αλλαγή κουλτούρας.
