Το σωματείο ΚΑΛΥΨΩ δραστηριοποιείται στην Ελλάδα από το 2004 και παρέχει ενημέρωση για την ψωρίαση και την ψωριασική αρθρίτιδα καθώς και ψυχολογική υποστήριξη στους ασθενείς. Σε μόλις έξι μήνες, οι συμμετοχές στις ομαδικές και κοινωνικές δράσεις του Σωματείου Υποστήριξης Ψωριασικών Ασθενών «ΚΑΛΥΨΩ» πλησίασαν το σύνολο της προηγούμενης χρονιάς: 324 το πρώτο εξάμηνο του 2026, έναντι 363 σε ολόκληρο το 2025. Παράλληλα, 48 άνθρωποι έλαβαν ατομική ψυχολογική υποστήριξη. Τα στοιχεία του Σωματείου φέρνουν στο προσκήνιο μια διάσταση της ψωρίασης που συχνά παραμένει αθέατη: τη σημασία της υποστήριξης, της επικοινωνίας και της κοινωνικής σύνδεσης για τους ανθρώπους που ζουν με τη νόσο.
Αυτή η αθέατη πλευρά βρίσκεται στην καρδιά της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Ψωρίασης, στις 29 Οκτωβρίου. Με το μήνυμα «Look Beyond My Skin – Κοίταξε πέρα από το δέρμα μου», η διεθνής καμπάνια της IFPA επικεντρώνεται στους νέους και ζητά να ακουστούν οι εμπειρίες τους, πέρα από τα ορατά σημάδια στο δέρμα.
Η αξία της επικοινωνίας και την κοινωνικής σύνδεσης με ανθρώπους που ζουν με τη νόσο
Η ψωρίαση είναι χρόνια, μη μεταδοτική, φλεγμονώδης νόσος. Δεν μεταδίδεται με το άγγιγμα ή την καθημερινή επαφή. Ωστόσο, η άγνοια γύρω από τη νόσο μπορεί να δημιουργεί αποστάσεις εκεί όπου χρειάζονται κατανόηση και αποδοχή. Η ενημέρωση του κοινού αποτελεί ουσιαστικό βήμα για την αντιμετώπιση αυτών των παρανοήσεων.
Σύμφωνα με την IFPA, σχεδόν ένας στους τρεις ενήλικες με ψωρίαση εμφανίζει τη νόσο πριν συμπληρώσει τα 18 του χρόνια. Η ψωρίαση μπορεί, επομένως, να είναι ήδη παρούσα όταν ένας νέος διαμορφώνει την αυτοεικόνα του, δημιουργεί φιλίες και προσωπικές σχέσεις ή κάνει τα πρώτα του βήματα στις σπουδές και την εργασία. Τα επίμονα βλέμματα, οι παρανοήσεις και ο φόβος απόρριψης μπορούν να δυσκολέψουν αυτή την καθημερινότητα και να κάνουν έναν άνθρωπο να αισθάνεται ότι πρέπει να κρύβει το δέρμα του ή να εξηγεί διαρκώς τη νόσο του.
Οι συμμετοχές που καταγράφει το ΚΑΛΥΨΩ αναδεικνύουν τη σημασία ενός χώρου όπου οι άνθρωποι με ψωρίαση μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά, να μοιραστούν εμπειρίες και να αναζητήσουν υποστήριξη. Η φροντίδα τους χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη τόσο τα συμπτώματα όσο και τον τρόπο με τον οποίο η νόσος επηρεάζει τις σχέσεις, την αυτοπεποίθηση και την καθημερινή ζωή τους.
