Διαχρονικό κοινωνικό και ψυχολογικό φαινόμενο αποτελεί η αδυναμία των «καλών ανθρώπων» να πουν «όχι». Το γνωστό διεθνώς ως people-pleasing, που πηγάζει κυρίως από την ανάγκη για διαρκή αποδοχή, τους οδηγεί συχνά στην παγίδα να θυσιάζουν συστηματικά τις δικές τους ανάγκες για να ευχαριστήσουν τους γύρω τους.
Οι επιπτώσεις αυτής της συμπεριφοράς είναι βαριές, καθώς το άτομο εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο χρόνιου άγχους, συναισθηματικής εξάντλησης και βαθιάς απογοήτευσης.
Η λύση βρίσκεται στη διεκδικητικότητα, στη θέσπιση υγιών ορίων, η οποία δεν είναι εγωισμός, αλλά πράξη αυτοσεβασμού. Όταν μπαίνουν φραγμοί στην ακούσια ή εκούσια εκμετάλλευση, η ποιότητα ζωής αναβαθμίζεται θεαματικά, η αυτοεκτίμηση ανακτάται και οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται ισότιμες και ειλικρινείς.
«Τα προσωπικά όρια αποτελούν ψυχολογικά, συναισθηματικά και χρονικά πλαίσια, τα οποία ρυθμίζουν την ισορροπία μεταξύ των ατομικών αναγκών και των απαιτήσεων των άλλων. Ως θεμελιώδης δεξιότητα αυτοφροντίδας, καθορίζουν το “περίγραμμα” της αποδεκτής συμπεριφοράς, καθοδηγώντας τις διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις με ασφάλεια», εξηγεί η Ψυχολόγος Ιωάννα Τζόβουλου και συνεχίζει λέγοντας: «Επειδή μεταβάλλονται ανάλογα με τις εκάστοτε προτεραιότητες, η συστηματική και ξεκάθαρη γνωστοποίησή τους είναι απαραίτητη για τη διαχείριση των προσδοκιών και την αποφυγή της υπερβολικής επιβάρυνσης.
Η επιτυχής εφαρμογή τους δρα προστατευτικά για την ψυχική υγεία, καθώς μειώνει το στρες και τη συναισθηματική εξάντληση (burnout). Παράλληλα, προλαμβάνει την τάση για υπερβολική ικανοποίηση των άλλων (people-pleasing), ενισχύει την αίσθηση του ελέγχου και ενδυναμώνει την αυτοεκτίμηση και την αυτονομία του ατόμου» προσθέτει.
Αιτίες της αδυναμίας χάραξης ορίων
Η ανάγκη για ικανοποίηση των άλλων είναι ο βαθύτερος λόγος που οι καλοί άνθρωποι δεν μπορούν να θέσουν όρια. Αυτή η ανάγκη μπορεί να αναπτυχθεί από αναπτυξιακές, πολιτισμικές, ψυχολογικές και νευροβιολογικές επιρροές.
Όταν ένα παιδί εισπράττει αγάπη μόνο υπό όρους, μαθαίνει ότι η αξία του εξαρτάται από την ικανοποίηση των τρίτων, μετατρέποντας αυτήν τη συμπεριφορά σε μόνιμη σχεσιακή στρατηγική.
Τα άτομα με αγχώδη προσκόλληση φοβούνται την εγκατάλειψη και αναζητούν διαρκώς σημάδια απόρριψης, ενώ άτομα με αποφευκτική προσκόλληση (αποφυγή δεσμών) υποχωρούν για την αποφυγή συγκρούσεων και τη διατήρηση του ελέγχου.
Η εμπειρία ενός ψυχολογικού τραύματος επίσης καθιστά την υποταγή μηχανισμό άμυνας και επιβίωσης.
Οι πολιτισμικοί κανόνες και οι κοινωνικές πιέσεις μπορούν να κάνουν τον καθορισμό ορίων να φαίνεται αδύνατος. Σε ορισμένα περιβάλλοντα δίνεται έμφαση στη συμμόρφωση ή τον σεβασμό, γεγονός που καθιστά δύσκολη την επιβολή προσωπικών ορίων.
Το πρόβλημα επηρεάζει περισσότερο τις γυναίκες
Οι έρευνες δείχνουν ότι το 59% των γυναικών προσπαθεί να ικανοποιεί τους άλλους, σε αντίθεση με το 38% των ανδρών, καθώς η κοινωνικοποίηση των κοριτσιών συνδέεται συχνότερα με την ανιδιοτέλεια, την ευγένεια και την αναζήτηση της κοινωνικής αποδοχής.
Σε νευροβιολογικό επίπεδο, η ευθυγράμμιση με τις επιθυμίες των τρίτων προσφέρει μια μορφή ανταμοιβής. Η λήψη θετικών σχολίων από το περιβάλλον πυροδοτεί την έκκριση ντοπαμίνης, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να επαναλαμβάνει τη συγκεκριμένη στάση, αδιαφορώντας για το προσωπικό κόστος. Στον αντίποδα, η πιθανότητα μιας αρνητικής κριτικής θέτει τον οργανισμό σε κατάσταση συναγερμού. Έτσι, η άμεση υποχώρηση επιλέγεται ασυνείδητα ως μια δικλείδα ασφαλείας, η οποία μειώνει την ένταση της στιγμής, έστω και αν υπονομεύει μακροχρόνια την ψυχική ισορροπία.
Επιπτώσεις της μη οριοθέτησης
Η απουσία θέσπισης ορίων παρακωλύει την ιεράρχηση των καθημερινών υποχρεώσεων, καθιστώντας τη διαχείριση του χρόνου εξαιρετικά δύσκολη. Η συστηματική υπέρβαση των αντοχών προκαλεί σταδιακά σωματική και πνευματική κατάρρευση, η οποία εκδηλώνεται μέσω χρόνιου στρες, σοβαρών διαταραχών στον ύπνο και επαγγελματικής εξουθένωσης.
Παράλληλα, η αποσιώπηση των προσωπικών αναγκών υπονομεύει τη δυναμική των διαπροσωπικών σχέσεων, καλλιεργώντας την αποστασιοποίηση, τις παρεξηγήσεις και περιστατικά βαθιάς δυσαρέσκειας. Η στάση αυτή καθιστά το άτομο ευάλωτο σε χειριστικές συμπεριφορές και εκμετάλλευση από τρίτους.
Αντίθετα, η σαφής επικοινωνία των αναγκών λειτουργεί προστατευτικά για την ψυχική υγεία, καθώς αποτρέπει τη συσσώρευση θυμού. Η οριοθέτηση αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία ισότιμων, υγιών και μακροχρόνιων κοινωνικών δεσμών, διασφαλίζοντας την αμοιβαία κατανόηση εξηγεί η κυρία Τζόβολου επισημαίνοντας ότι η χάραξη και πρακτική εφαρμογή των ορίων μεταμορφώνει την ψυχική υγεία.
Η ύπαρξη προστατευτικού πλαισίου λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι σε καταθλιπτικές τάσεις το άγχος και την εξουθένωση, προσφέροντας αυτοπεποίθηση και ανθεκτικότητα απέναντι στις εξωτερικές πιέσεις.
Η αξία της ψυχοθεραπείας ως μονοπάτι εξάσκησης στην οριοθέτηση
«Η θέσπιση ορίων αποτελεί ένα δύσκολο ταξίδι που συχνά προκαλεί ενοχές και αντίδραση από το περιβάλλον, τονίζει η κυρία Τζόβολου και συνεχίζει λέγοντας: «Απαιτεί χρόνο, υπομονή και αυτοσυμπόνια. Όσοι επιθυμούν αλλά δεν καταφέρνουν να βάλουν όρια θα τους βοηθούσε να κατανοήσουν ότι η υπέρβαση της ανάγκης για ευχαρίστηση των άλλων δεν είναι εγωισμός, αλλά το κλειδί για αυθεντικές και ανθεκτικές σχέσεις. Υπενθυμίζει τέλος ότι βοήθεια μπορεί να προσφέρει και η ψυχοθεραπεία, η οποία μπορεί να προσφέρει το απαραίτητο ασφαλές πλαίσιο για την εξερεύνηση των βαθύτερων φόβων και την εξάσκηση στην οριοθέτηση.
