Το ελληνικό καλοκαίρι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το γαλάζιο του Αιγαίου και τη μοναδική αρχιτεκτονική ομορφιά των Κυκλάδων. Τα γραφικά, λιθόστρωτα σοκάκια και οι παραδοσιακοί οικισμοί με τα αμέτρητα σκαλοπάτια μαγεύουν κάθε επισκέπτη, όμως “κρύβουν” μια σημαντική πρόκληση για το μυοσκελετικό σύστημα, και συγκεκριμένα για τις αρθρώσεις των κάτω άκρων.
Ωστόσο, η κατανόηση της έντονης καταπόνησης που δέχονται τα γόνατα και τα ισχία, των κινδύνων από την εσφαλμένη επιλογή υποδημάτων, καθώς και της εφαρμογής μέτρων προστασίας, μπορεί να διαφυλάξει την υγεία των αρθρώσεων χωρίς να στερήσει την απόλαυση της εξερεύνησης και των νέων εμπειριών.
«Η παρατεταμένη βάδιση στα ανώμαλα κυκλαδίτικα καλντερίμια αναγκάζει τις αρθρώσεις του γονάτου και του ισχίου να απορροφούν ασύμμετρους κραδασμούς, προκαλώντας τον ερεθισμό των ιστών που τις απαρτίζουν.
Καθώς οι μύες κουράζονται προσπαθώντας να ισορροπήσουν το σώμα, οι αρθρώσεις μένουν απροστάτευτες, με κίνδυνο την εμφάνιση οξέος πόνου, αισθήματος καύσου και μικροσυλλογής υγρού από την τριβή των τενόντων, τη μικροφλεγμονή του χόνδρου και την αμυντική υπερέκκριση υγρού από τον αρθρικό υμένα που περιβάλλει την άρθρωση.
Παράλληλα, η πολυήμερη καταπόνηση επιδεινώνει προϋπάρχουσα οστεοαρθρίτιδα ή χονδροπάθεια, ενώ ευνοεί την ανάπτυξη οξέων συνδρόμων υπέρχρησης, όπως τενοντίτιδα, τροχαντηρίτιδα ισχίου και θυλακίτιδα χήνειου ποδός», εξηγεί ο Xειρουργός Oρθοπαιδικός Βασίλειος Σακελλαρίου.
Ποιοι είναι πιο επιρρεπείς στο Σύνδρομο των Κυκλάδων
Σύμφωνα με τον γιατρό πιο επιρρεπείς στο Σύνδρομο των Κυκλάδων είναι τα άτομα που καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ακολουθούν ένα καθιστικό πρόγραμμα (π.χ. εργασία σε γραφείο) και ξαφνικά, κατά τη διάρκεια των διακοπών, υποβάλλουν το σώμα τους σε πολύωρη, καθημερινή πεζοπορία. Οι μύες τους στερούνται της απαραίτητης αντοχής και ελαστικότητας, με αποτέλεσμα να κουράζονται γρήγορα και να μεταφέρουν όλα τα φορτία της κίνησης απευθείας στους χόνδρους και τους συνδέσμους.
Επίσης άτομα με προϋπάρχουσες ασυμπτωματικές αλλοιώσεις, όπως αρχόμενη οστεοαρθρίτιδα ή ήπια χονδροπάθεια, καθώς στην επίπεδη άσφαλτο της πόλης δεν νιώθουν ενοχλήσεις. Η απότομη εναλλαγή του εδάφους και τα σκαλοπάτια λειτουργούν ως «καταλύτης», φέρνοντας στην επιφάνεια και επιδεινώνοντας ραγδαία αυτές τις κρυφές φθορές. Τέλος άτομα με ανατομικές ιδιαιτερότητες ή εσφαλμένη επιλογή υποδημάτων μπορεί επίσης να είναι επιρρεπή στο Σύνδρομο των Κυκλάδων. Όσοι παρουσιάζουν ανατομικές αποκλίσεις στα κάτω άκρα (όπως πλατυποδία, κοιλοποδία ή έντονη ραιβότητα / βλαισότητα στα γόνατα) διατρέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο. Όταν οι ανατομικές αυτές ιδιαιτερότητες συνδυάζονται με τη χρήση flat παπουτσιών ή σαγιονάρων, η ευπάθεια των αρθρώσεων πολλαπλασιάζεται, καθώς ανατρέπεται πλήρως η σωστή κατανομή των πιέσεων.
Γιατί η κάθοδος επιβαρύνει τα γόνατα
Η περιήγηση στα γραφικά νησιώτικα σοκάκια περιλαμβάνει αναπόφευκτα τη διαρκή κίνηση σε σκαλιά, με την κάθοδο να αποτελεί την πιο επίπονη διαδικασία για τις αρθρώσεις. Κατά την κατάβαση ο τετρακέφαλος μυς του μηρού αναγκάζεται να επιμηκυνθεί, ενώ ταυτόχρονα συσπάται προκειμένου να λειτουργήσει ως «φρένο» απέναντι στη δύναμη της βαρύτητας, ελέγχοντας την πτώση του σώματος προς το επόμενο σκαλοπάτι.
Αυτός ο μηχανισμός επιβαρύνει σημαντικά την επιγoνατιδομηριαία άρθρωση. Μελέτες σε εργαστήρια αποδεικνύουν ότι κατά την κάθοδο μιας σκάλας, τα συμπιεστικά φορτία που ασκούνται στο γόνατο πολλαπλασιάζονται κατακόρυφα, φτάνοντας να ισούνται με το 3,5 έως 4πλάσιο του συνολικού σωματικού βάρους.
Η απότομη και επαναλαμβανόμενη αυτή πίεση εξηγεί την οξεία εμφάνιση πόνου, τοπικής φλεγμονής και αισθήματος αστάθειας ή «κλειδώματος» στην άρθρωση πίσω ή γύρω από την επιγονατίδα, μια κατάσταση γνωστή ως χονδροπάθεια ή επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο εξηγεί ο κύριος Σακελλαρίου.
Ποιο σημείο του σώματος καταπονούν η βάδιση στο ανώμαλο έδαφος και τα καλντερίμια
Τα παραδοσιακά κυκλαδίτικα πλακόστρωτα αναγκάζουν το σώμα σε διαρκή απώλεια ισορροπίας. Για την αποφυγή πτώσεων, εξαναγκάζονται σε ταυτόχρονη λειτουργία οι μύες που στηρίζουν τη λεκάνη, κυρίως ο μέσος γλουτιαίος. Αυτή η παρατεταμένη μυϊκή υπερλειτουργία αυξάνει κατακόρυφα τα συμπιεστικά φορτία, πιέζοντας την κεφαλή του μηριαίου οστού εντός της κοτύλης.
Η πρόωρη κόπωση των μυών στερεί από την άρθρωση τη φυσική της προστασία, αφήνοντας τον χόνδρο εκτεθειμένο σε άμεσους κραδασμούς. Η επαναλαμβανόμενη αυτή φόρτιση πυροδοτεί σύνδρομα υπέρχρησης, με συχνότερη την τροχαντηρίτιδα. Ο ασθενής βιώνει βαθύ πόνο στην εξωτερική επιφάνεια του γοφού, ο οποίος επιτείνεται στο περπάτημα ή κατά την κατάκλιση.
Οδηγίες προστασίας και πρόληψης
Η θωράκιση των αρθρώσεων από τις έντονες καλοκαιρινές καταπονήσεις είναι εφικτή μέσω απλών, επιστημονικά τεκμηριωμένων στρατηγικών.
Πρωταρχικής σημασίας είναι η ορθή επιλογή υποδημάτων. Κατά τις περιηγήσεις σε σκαλιά και καλντερίμια, συστήνεται η αποκλειστική χρήση σταθερών αθλητικών παπουτσιών, τα οποία προσφέρουν επαρκή αντικραδασμική προστασία και υποστήριξη της καμάρας του πέλματος.
Επιπλέον, μπορεί να τροποποιηθεί η τεχνική της βάδισης. Κατά την κατάβαση, τα γόνατα πρέπει να διατηρούνται ελαφρώς λυγισμένα (κάμψη 10–15 μοιρών), προκειμένου να μεταφέρεται μέρος του φορτίου στους μύες και όχι απευθείας στους χόνδρους, ενώ η χρήση κουπαστής ή πεζοπορικών μπατόν (όπου είναι εφικτό) μειώνει την επιβάρυνση του γονάτου κατά 20% περίπου.
Τέλος, η σταδιακή αύξηση της καθημερινής δραστηριότητας κατά τις πρώτες ημέρες δίνει τον απαραίτητο χρόνο προσαρμογής στο μυοσκελετικό σύστημα.
Η σημασία της έγκαιρης αξιολόγησης
«Η εμφάνιση επίμονου πόνου, οιδήματος ή αίσθησης αστάθειας στο γόνατο και το ισχίο κατά τη διάρκεια ή μετά το πέρας των διακοπών αποτελεί σαφή προειδοποίηση ότι οι αρθρώσεις έχουν ξεπεράσει τα όρια της φυσιολογικής αντοχής τους.
Η έγκαιρη αναγνώριση αυτών των συμπτωμάτων και η αποφυγή της περαιτέρω καταπόνησης είναι καθοριστικής σημασίας για την αποτροπή μονιμότερων βλαβών, όπως η ραγδαία φθορά του αρθρικού χόνδρου ή η χρόνια τενοντοπάθεια. Η έγκαιρη επίσκεψη σε έναν εξειδικευμένο ορθοπαιδικό επιτρέπει την ακριβή διάγνωση της αιτίας του προβλήματος, την αξιολόγηση της εμβιομηχανικής των κάτω άκρων και τον σχεδιασμό ενός εξατομικευμένου πλάνου αποκατάστασης ή πρόληψης για το μέλλον», καταλήγει ο δρ Σακελλαρίου.
